Elke keer weer…..

Elke keer weer doet iets mij beseffen dat men vaak al snel geneigd is om alles wat anders is als de middenmoot afwijkend, ziek of gestoord te noemen. Men weet vaak vakkundig mensen in een hoek te douwen, en dezen krijgen dan ook van alles over zich heen want zij deugen niet toch? Waar komt dan die explosie aan ‘psychiatrische stoornissen en ziektebeelden’ vandaan.

Stel nou eens dat dit oa te maken heeft met het veranderende voedingspatroon, daar onze voeding steeds meer stoffen bevat die daar niet in thuishoren wat naar ik heb gehoord de oorzaak is van ADHD. Een link die men maar niet of nauwelijks legt, want ja als het te verhelpen zou zijn door andere voeding dan verliezen de voedingsmiddelenindustrie en de farmaceutische industrie hun bron van inkomsten! Stel nou eens dat dat gejaagde levenstempo dat veel mensen in hun greep heeft medeverantwoordelijk is voor die toename van burnout en mensen die overspannen zijn. En dat je geholpen zou zijn met  meer tijd en rust om te leven, ja dan loopt de economie misschien spaak en dat is 0ok zo’n heilige koe dus daar praten we maar niet over.

Dan wordt allang duidelijk dat men ons vaak niet serieus neemt, doordat men de ware oorzaak van onze klachten en niet kunnen functioneren buiten beschouwing laat. Dan besef je misschien eens hoe moedeloos mensen kunnen worden als ze weer die peppraatjes moeten aanhoren over de medicijnen die ze moeten blijven slikken. Of hoe gefrustreerd mensen worden van alle goedboelde therapietjes die de ware oorzaak vaak onbesproken laat, want ja wij willen zelf misschien ook wel snel geholpen worden want stel je eens voor dat je moet leven met dat stigma van psychiatrisch patient.

Op deze en veel andere manieren worden mensen misleid of op een zijspoor gebracht, doordat bepaalde zaken taboe zijn in onze maatschappij. Zo bezien zijn veel ‘patienten’ een graadmeter met hoe het echt met ons gesteld zijn.

Wie durft het nog aan om de echt nare oorzaken en gevolgen onder ogen te zien en bespreekbaar te maken, in een medisch model dat gaat voor wat volgens bepaalde mensen maakbaar of haalbaar is. mensen die zelf zelden of nooit uigedaagd worden zich echt te verbinden en/of te interesseren voor de ware oorzaak achter al die vervelende symptomen.

Om maar iets te noemen ik heb al meerdere moeders getroffen die de link legden tussen de vele additieven in de hedendaagse voeding en het drukke ADHD gedrag van hun kinderen. Onmoette laatst nog een vrouw die jaren geleden in Amerika woonde en binnen een half jaar tijd zat opgescheept met een kind dat ADHD vertoonde en totaal dreigde te ontsporen. Om dan mee te maken dat het kind binnen een half jaar weer normaal werd toen ze weer in Nederland waren. En dit was al 30 jaar terug. In elk geval had dit haar bewust gemaakt dat al die troep die de voedingsmiddelenindustrie in onze dagelijkse voeding stopt verantwoordelijk is voor allerlei kwalen en gebreken. En daar maakte zij dan ook werk van om anderen daarop te wijzen.

Hyppocrates zei het al laat uw voeding uw medicijn zijn en uw medicijn uw voeding, ik wil daar nog bij zeggen dat dit dan wel bij voorkeur pure onbewerkte producten zijn die op een natuurlijke manier verbouwd zijn. Want juist de voedingsmiddelenindustrie heeft er een handje van om te komen met claims dat hun producten goed zijn voor uw gezondheid omdat ze weten dat dat verkoopt.

In elk geval wordt ook tegenwoordig steeds meer de link gelegd tussen voeding en ook juist de geestelijke gezondheid, al valt het op dat mn de GGZ achterloopt bij deze ontwikkelingen omdat er zoals gezegd andere belangen meespelen.

 

 

 

 

Log stilte

Doordat mijn computer gecrasht is, heb ik voorlopig geen tijd om uitgebreid te bloggen daar ik aangewezen ben op de bieb.

Dus voorlopig neem ik een log stilte in acht tot allesweer nagekeken is.

Het gore lef…..

Vaak verbaas ik me over het leven van veel mensen zoals dat zich afspeelt in bepaalde instellingen gerund door de ‘geestelijke gezondheidszorg”. Ik zet geestelijke gezondheidszorg maar even tussen aanhalingstekens, want er heeft zich al lang gelden iets meester gemaakt van de GGZ en aanverwante instellingen die juist dat loochent, of in elk geval zo zelden of nooit serieus neemt.

Te vaak zijn deze mensen afhankelijk van bepaalde nukken en grillen van een systeem dat vaak maar oppervlakkig geinteresseerd is in de mens, en beter nog zijn ziel die de bron is waaruit eenieder mens in meerdere of mindere mate put.

Men kan zich dan ook afvragen waarom men nog steeds het gore lef heeft te spreken van een geestelijke gezondheidszorg, als juist uit de dagelijkse praktijk blijkt dat men daar maar al te vaak verleerd heeft om oog en oor te hebben voor juist het geestelijke aspect van de mens. Men is te snel geneigd te denken en handelen volgens bepaalde denkwijzen uitgebroed door mensen die vaak geen enkele voeling hebben met het geestelijke. Je kunt dus spreken van een uitgeklede zielszorg die mensen maar al te vaak in de kou laat  staan, tenminste met de voor de betreffende persoon juist zo prangende vragen en zaken.

Waarom zeg ik dit? Omdat ik een lans wil breken voor de velen die zich verloren voelen in dit vaak murw en machteloos makend systeem, net zoals ik vanavond ook iemand ontmoette die aan mij kenbaar maakte als iemand die in wezen in de kou staat, juist in een instelling waarvan je mag aannemen dat alles voorhanden is. Wat mij opvalt en ik observeer dit al geruime tijd, is de totaal verschillende werelden waarin personeel en patienten of clienten leven. Werelden die vaak totaal geen aansluiting vinden op elkaar, doordat men wederzijds behept is met een bepaalde kijk op het leven die haaks staat op die van de ander.

Het schiet tekort om het hier over gebrek aan inlevingsvermogen te spreken, want dit gaat veel dieper en grijpt vaak meer in als dat men zo op het eerste oog zou vermoeden. De vraag die ik mij wel eens stel hoe is het toch mogelijk dat onze maatschappij deze instellingen niet alleen in stand houdt, maar ook dat zij deze instellingen blijkbaar een carte blanche verrschaft wanneer het erom gaat in te grijpen, ook als daarmee de levens van de betrokken personen of geweld aangedaan wordt of geschaad worden. Ook als hiermee juist hun relaties met anderen onder druk komen te staan.

De huiver die velen dan ook ervaren als het gaat om de psychiatrie komt per slot van rekening niet  uit de lucht vallen, ook al doen velen binnen de psychiatrie verwoede pogingen om juist de GGZ salonfahig te maken als zijnde DE  instantie voor mensen die ergens vastlopen in de maatschappij.

De crux is dat men daar zelf debet aan is, door allerlei behandelingsmethoden, zoals het overdadig en soms met dwang voorschrijven van allerlei ‘medicijnen’ met vaak schadelijke bijwerkingen, of het mensen onderwerpen aan allerlei goedbedoelde therapietjes die vaak bedacht zijn door mensen wiens belang is zichzelf aan het werk te houden, op kosten van de staat dus ons allemaal.

Ik wil maar zeggen men gaat bij de GGZ graag prat op zijn effectiviteit, maar als je zoals ik jarenlang te maken hebt met mensen die ‘uit behandeld’ zijn (volgens de psychiater niet te helpen) dan trek ik toch heel andere conclusies als degenen die zich laten verblinden door de marketingstrategie van de dames en heren behandelaars.

Als je zoals ik dan ook nog merkt dat bepaalde onderdelen van de gezondheidszorg dan ook in feite fungeren als het afvoerputje waar alle clienten of patienten worden ‘opgevangen’ bij wie de gangbare behandelmethoden in feite niet of nauwelijks aanslaan. Dan zou ik zeggen dat men toch wel een erg grote kloof laat vallen, een waar velen in vallen die zich niet laten paaien door alle mooie praatjes.

Waarmee ik wil pleiten voor een bureau van zielszaken, waar de echt prangende vragen en zaken die juist de voorgenoemde instelling laat liggen weer serieus worden genomen, dit als het begin van een meer vervullend leven als de GGZ kan bieden al haar ijver ten spijt.

Want laat een ding zeker zijn als wel ergens uit blijkt dat de GGZ mensen in de kou laat staan, is het wel uit het feit dat veel mensen zich niet werkelijk gehoord en gezien voelen, blijkbaar is er dus nog steeds behoefte aan mensen die de meer gangbare behandelwijzen, en nog belangrijker kijk op de mensen eens tegen het licht houden.

En voor wie zijn huiver weet te overwinnen en van dichtbij meemaakt hoe het veel mensen vergaat die met ons aller instemming opgevangen en/of behandeld worden, die zal vroeger of later duidelijk worden dat er nog een wereld te winnen valt.

Tenzij men zich liever laat verblinden door allerlei mooie praatjes of gewoon liever de andere kant uitkijkt.

Maar voor mij is in elk geval duidelijk dat ik waar ik dit kan en waar dit me mogelijk is dat ik gewoon een vriend wil zijn voor de mensen die door ons allemaal in de kou worden gezet, door onze stille instemming met de gangbare geestelijke gezondheidszorg!

Misvatting

Voor veel mensen is al duidelijk dat er van die vervelende onaangepaste figuren zijn die ergens uit de pas lopen, en men doet er dan ook alles aan deze figuren aan te pakken daar men vreest voor ontregeling van de maatschappij. De kunst is deze figuren ‘op te vangen’ in bepaalde instellingen die met veel verve de mythe verdedigen dat men deze figuren wel weer even een normaal leven zal bezorgen.

Daarbij negeert men het voor deze mensen eigene en unieke, ook hun levensverhaal wordt vaak verminkt of vervormd om maar vooral te passen binnen wat de maatschappelijke orde voorschrijft.

Veel van deze mensen dreigen dan ook op een zijspoor te belanden of anderszins in de vergetelheid te geraken, ware het niet dat het zulke lastpakken zijn dat zij zich ongemerkt toch weer in de kieker weten te spelen.

Men raakt er niet over uitgepraat vooral de subtiele dreiging van een hele horde onaangepasten die niet of nauwelijks nog te vangen zijn binnen de voor hun bedoelde instellingen. Onaangepasten voor wie vroeger of later duidelijk is dat de maatschappelijke orde er eigenlijk toch niet veel bij te winnen heeft mochten zij zich laten verleiden of overhalen om maar op te gaan in die grauwe massa.

Het is duidelijk dat deze onaangepasten zich niet zomaar met een kluitje in het riet laten sturen, teleurgesteld als zij zijn in de maatschappij die hen maar niet lijkt te kunnen accepeteren met hun geheel eigen en vaak unieke manier van leven en beleven.

Gemiste kans dus, ware het niet dat ons nog een en anders staat te wachten vanachter de coulissen.

Stel je voor een zo’n figuur die er toch in slaagt die ban te doorbreken van het niet in de pas willen lopen,

een zo’n figuur die in zijn eigen tempo en op geheel eigen wijze vorm geeft aan zijn leven.

Ook als dat niet past binnen de door de maatschappij gestelde kaders.

Zie jij het al voor je dat er zo iemand actief is die de strategie doorziet van de instellingen die bedoeld zijn om figuren zoals hij blij te maken met een dooie mus?

 

De mythe van de psychiatrisch patient

Over psychiatrisch patienten gaan veel geruchten de ronde, maar een ding is zeker men is terecht of onterecht beducht voor deze onaangepasten of outcasts. Men vreest het onbekende en probeert uit alle macht een soort van normalitiet te handhaven.

Edoch zonder gevolg, want een ding is zeker als wij een normaal leven zouden willen dan hadden we dit allang gehad. Onze taak en functie is veeleer die van spelbreker en daar zijn wij vaak goed in, daar wij mensen een spiegel voor houden van ongekende vermogens en andere features die een ander licht werpen op het menselijk bestaan.

Denk dan met name aan films als rainman en a beautifull mind, die een tipje van de sluier oplichten, van waartoe mensen zoals wij in staat zijn, en dat dit best wel eens van pas kan komen in een samenleving die vaak te eenzijdig en beperkt is door de maatschappelijke orde die veel mensen in een soort van keurslijf dwingt.

Dat dit voor ons not done is, omdat we het gewoon niet aantrekkelijk vinden of er anderszins niet van gecharmeerd zijn mag duidelijk zijn. Dat we daarmee vaak als een gevaar worden gezien door degenen die anderen maar wat graag in dat keurslijf willen dwingen valt ook op. Vaak worden we dan ook rechtstreeks aangevallen als zijnde een bedreiging voor diegenen die de maatschappelijke orde willen handhaven, vaak koste wat het kost.

Echter wij kunnen niet anders dan als spelbreker fungeren dat is nou eenmaal waartoe wij ons geroepen voelen, daar al het andere ons niet kan bekoren. Dit is onze kracht en ons doel om de status quo te doorbreken en met iets anders nemen wij simpelweg geen genoegen. Gesteld dat wij het op kunnen brengen om trouw te blijven aan onszelf geconfronteerd als we worden met mensen die van ons eisen dat we “normaal’ zijn en een normaal leven leiden net als ieder ander.

Uiteraard met het oogmerk dat wij ons aanpassen aan wat gebruikelijk is, dit zodat men zichzelf geen moeilijke vragen stelt zodat men bepaalde dingen die voor ‘normaal ‘ worden gehouden niet ter discussie hoeft te stellen.

Maar in essentie kunnen wij niet anders dan als spelbreker fungeren en dat zal vroeger of later de boventoon gaan voeren tenzij we ons later verleiden om op te gaan in de grauwe masssa. Wat een gemiste kans is, om een werkelijk zinvolle bijdrage te leveren aan een samenleving die wel eens wakker geschud mag worden.

Veelomvattend

Vaak fungeert iemand als zwart schaap, die mensen komen dan in aanraking met de psychiatrie daar zulke mensen alle lasten met zich mee dragen die anderen niet willen of kunnen dragen.

Dit houdt ook in dat de naastbetrokkenen vrijuit gaan en met het vingertje blijven wijzen naar degene die dan als psychiatrisch patient door het leven gaat. Zo wordt dan dit zwarte schaap nog eens extra belast door een omgeving die haar eigen disfunctioneren projecteert op een persoon.

Deze ene persoon moet dan ook vaak sterk in zijn schoenen staan binnen het gezin, de groep of samenleving wil men niet bezwijken onder deze belasting.

Kwam ooit eens een spreuk tegen die dit treffend verwoord: Een psychische stoornis, is een gezonde reactie op een gekmakende maatschappij.

Als wij alleen al zien aan hoeveel prikkels veel mensen bloot staan, dan is het ook niet verwonderlijk dat veel mensen het ergens niet meer aankunnen. In dit opzicht zijn  veel van de mensen die hier gevoeliger voor zijn ook een graadmeter voor de rest.

Het liefste zouden zulke mensen aan de bel trekken, om anderen erop opmerkzaam te maken dat dit zo niet kan, ware het niet dat deze toestand van overprikkeling als normaal wordt beschouwd.

Daar de meeste andere mensen dan in meerdere of mindere mate in een soort van roes of waan leven is het vaak moeilijk om hen erop opmerkzaam te maken dat het leven dat wij leven voortdurend onder druk staat.

Zij merken dit zelf ergens ook wel, maar durven vaak geen stap terug te doen want dan valt men buiten de boot denkt men.

In elk geval zijn degenen die hier eerder genoodzaakt zijn om zulke misstanden aan te pakken wrang genoeg vaak ook degenen die als gek worden aangemerkt.

Het raakt aan zovele dingen die uiteraard heel gevoelig liggen zoals de gezins- of werksituatie alsook de samenleving als geheel.

Dat men als de dood is bepaalde dingen zoals de vaak nog geldende waarden ter discussie te stellen blijkt wel uit het feit dat men een broertje dood heeft aan zelfreflectie, en als men het al doet is het met het oogmerk een ander de zwarte piet toe te schuiven.

Veel mensen worden dan in een bepaalde rol gedwongen, dat kan zijn die van psychiatrisch patient, zwerver of dakloze en andere mensen waarvan men dan zegt of aanneemt dat zij niet willen deugen.

Het ligt toch aan hen nietwaar, want zo hoeft men ook nieet meer naar zichzelf te kijken.

Dat de werkelijkheid anders is als dat men gemakshalve aanneemt wordt vaak zorgvuldig weggemoffeld en overgoten met een sausje van wij weten wel wat goed is.

En zo gaan we weer door op een pad waarvan we vaak weten dat mensen tekort worden gedaan, misschien wel tot iedereen gek of gestoord is ware het niet dat er die lastige gasten zijn die de rest van ons een spiegel voor houden.

Zielenkracht

Zielenkracht

 

Het was in de nacht waarvan ik dacht

dat er een warme deken over het land

was gelegd. Diepe duisternis waarin

de sterren straalden met hun pracht.

De sterren die mijn dromen deden

ontwaken met hun zielenkracht.

Vol met mensen dingen en zaken

die mij soms diep raken.

die dromen waarvan je weet:

Dit is het.

Om dan wakker te worden bij

Het volle licht in de hoop

Dat er nog steeds sterren

stralen in je hart

Vol met hun zielenkracht,

Die je door de dag helpt.

Zielenwerk

 

 

 

Zielenwerk

 

Soms is het o zo sterk om je anders voor te

doen als dat je bent.

Dat masker dat je dan draagt versmelt bijna

met je echte zelf.

Niemand ziet nog wie jij echt bent

ook al hebben ze zo hun vermoeden.

Maar iemand ziet erdoorheen,

recht in je hart en ziel.

Doorvorst die rol, die jij vermoeid

en afgeleefd speelt voor de wereld

waarin je leeft.

En dan is het zielenwerk aan de orde,

waarbij je langzaam maar zeker

ontmaskerd wordt door dat

stralende licht in de ziel.

Dat licht dat elk masker doet

smelten met liefde.

Dat licht waardoor je ware aard

blijkt: je stralende zelf.

Dat geen masker nodig heeft

om zich te presenteren aan de wereld.

 

Het werk van de ziel

Voor wie dit nog niet duidelijk mocht zijn het woord psyche komt uit het grieks en betekent ziel, Psychiatrie is in wezen dan ook niet anders als zielenkunde. Dat daar misverstanden over bestaan in deze tijd komt doordat veel mensen het contact met hun ziel zijn kwijtgeraakt. Men kan deze echter hoogstens naar de achtergrond verdringen waarna de aardse persoonlijkheid op de voorgrond verschijnt in de waan dat zij het is die een mens ergens toe beweegt.

Dat dit tot vaak bizarre taferelen leidt mag ook duidelijk zijn, temeer daar de ziel vanaf de achtergrond aan het werk is om de persoonlijkheid te bewegen gehoor te geven aan haar impulsen. Dit kan komen in de vorm van dromen, ingevingen en wat dies al meer zij. Punt is dat de ziel nooit echt weg is maar de persoonlijkheid de kans geeft tot inkeer te komen.

Voor de persoonlijkheid echter is alleen het lichaam tastbaar en naar men meent ook maakbaar, en naarmate men zijn ziel meer en meer negeert verkommert juist dat lichaam en de persoonlijkheid volgt in de waan dat dat het definitieve einde is van het leven.

In elk geval is dit het einde van een leven waarin de ziel wordt genegeerd of anderszins buitenspel wordt gezet. En vroeger of later komt men dan ook tot het besef dat er een diepgevoelde kracht werkzaam is in ieder leven.

In deze moderne tijd, komt men meer en meer open te staan voor het werk van de ziel, na lange tijd in die waan te hebben verkeerd dat alles draait om de aardse persoonlijkheid en haar slaafse lichaam.

Voor de ziel is juist dat lichaam een kostbaar instrument om zodoende het leven op aarde te ervaren in de wetenschap dat zij juist door zich in de materie te begeven zij ook weer iets van bezieling  brengt in wat anders een zinloze excercitie lijkt te zijn.

De kern van de zaak is dat hoewel het leven voor de aardse persoonlijkheid die altijd op de voorgrond wil treden niet anders kan eindigen als in een grote desilusie daar zij haar ware wezen ontkent.

Dat wezen dat zich in andere dimensies kan begeven van onvoorstelbare krachten in de hoop deze krachten te kunnen benutten ten bate van het leven op aarde.

Dit is de essentie van het bestaan zoals ik deze zie, en stapsgewijs mag ervaren in een leven dat juist doordat het vertrouwt op de onzichtbare krachten van de ziel tot bloei mag komen.

Dit biedt ik aan in de hoop dat er mensen zijn die er wat aan hebben, temeer daar wij collectief op het punt staan dat de ziel zich niet langer laat ontkennen.